Hayat, insana tek bir gerçeği tekrar tekrar hatırlatır: Bugün başkasının yaşadığı bir imtihan, yarın bizim kapımızı çalabilir. Çünkü bu dünya, hiç kimseye sürekli aynı mevsimi vaat etmez. Güç de geçicidir, makam da, alkış da… Geriye yalnızca insanın vicdanı ve ardında bıraktığı iz kalır.

Ne gariptir ki bazı insanlar, başkasının yürüyüşünü görünce ona eşlik etmek yerine yoluna taş koymayı tercih eder. Çünkü bilirler; yürüyen insan bir gün hedefe ulaşacaktır. Onların korkusu, sizin düştüğünüz yer değil, ayağa kalktığınız andır.

Oysa gerçekten büyük insanlar, rakip üretmez; değer üretir. Ön kesmez, ön açar. Bir insanın yükselmesini kendi eksilişi gibi görmez. Çünkü bilir ki güneş, bir kişiyi aydınlatırken diğerinden ışığını esirgemez.

Hayatın her alanında iki farklı insan tipi vardır. Birincisi, kendi emeğiyle yükselenlerdir. Kimsenin hakkına girmeden, kimseyi ezmeden, sabırla yol alanlar… İkincisi ise başkalarının emeğini gölgeleyerek, fırsatlarını engelleyerek ve haklarını gasp ederek ilerlediğini zannedenlerdir. Oysa yükselmek ile yükselmiş görünmek aynı şey değildir.

En ağır yük, omuzlarda taşınan değil; vicdanda taşınandır. İnsan, başkasının hakkını elinden aldığında belki o gün kazanmış gibi görünür. Fakat kul hakkı, hesabı ertelenen ama asla silinmeyen bir borçtur. Dünyada alkış alan bazı başarıların, vicdanda sessiz bir mahkûmiyeti olabilir.

İnsan bazen en büyük mücadeleyi görünmeyen cephelerde verir. Dışarıdan yalnızca yürüdüğü sanılır; oysa içeride önyargılarla, engellerle, haksızlıklarla mücadele ediyordur. Buna rağmen yolundan vazgeçmeyenler, aslında yalnızca bir hedefe değil, kendi karakterlerine yürürler.

Unutulmamalıdır ki gerçek dost, sizin önünüze duvar örmeyen; kapı açandır. Başarınızı küçümsemeyen, aksine çoğaltandır. Çünkü samimiyet, başkasının ışığını söndürerek değil, kendi ışığını büyüterek var olur.

Belki bugün birilerinin yolu kesiliyor. Belki birilerinin sesi duyulmamaya çalışılıyor. Ama hakikatin güzel bir huyu vardır: Er ya da geç kendine bir yol bulur.

İnsan, başkasının önünü kapatarak yükselemez. Belki daha yukarıda görünür; ama daha büyük olmaz. Çünkü büyüklük, kaç kişinin önüne geçtiğinle değil, kaç kişinin önünü açtığınla ölçülür.

ASİL AYŞENUR TOKSÖZ