Bu başlık, ilk bakışta basit bir temenni gibi görünse de aslında insanın iradesine, düşüncesine ve varoluşuna dair güçlü bir hatırlatmadır. Çünkü insan, sadece hisseden değil; düşündüğünü yönlendiren, yönlendirdiğini eyleme dönüştüren bir bütündür.

Eller neden boşlukta kalmasın? Çünkü eller, zihnin ve kalbin en açık tercümanıdır. İnsan zihnine, isteklerine ve arzularına hakkıyla sahip çıktığında, aslında iradesine sahip çıkar. İrade ise yalnızca bir düşünce değil, bir duruştur. Ve bu duruş, en çok insanın ürettiklerinde, yazdıklarında ve ortaya koyduklarında kendini gösterir.

Bugün her birimiz bir arayışın içindeyiz. Sürekli bir hareket hâlindeyiz. Tıpkı arılar gibi… Arılar durmadan çalışır, yönlerini kaybetmez ve her zaman bir hedef doğrultusunda ilerler. Onların emeği nasıl ki sonunda bir bütünlük oluşturuyorsa, insanın da çabası, düşüncesi ve kalemi bir anlam inşa eder. Bizim hedefimiz de budur: Yazdıklarımızı hakkıyla kaleme almak, düşüncelerimizi eksik bırakmamak ve içimizde taşıdığımızı dünyaya doğru bir şekilde aktarabilmek.

İnsan kalbiyle hisseder; ama o hissin anlam kazanması, ancak onu ifade edebilmesiyle mümkündür. İşte burada eller devreye girer. Çünkü kalpte başlayan her şey, ellerle şekil bulur. Yazıya dönüşür, söze dönüşür, bazen de sessiz bir iz olarak kalır. Ama eğer eller boşlukta kalırsa, insan kendi içindeki hakikati de eksik bırakır.

Bu durum yalnızca bireysel bir mesele değildir. Devletler de böyledir. Güçlü görünen her devletin arkasında bir akıl, bir irade ve çoğu zaman görünmeyen bir “kalp” vardır. Devletleri ayakta tutan yalnızca askeri ya da siyasi güç değil; o gücü yönlendiren düşünce ve onu ifade edebilen iradedir. Tıpkı insan gibi… İçten zayıflayan bir yapı, dışarıdan ne kadar güçlü görünürse görünsün, bir süre sonra çözülmeye mahkûmdur.

Bu yüzden mesele sadece düşünmek değil; düşündüğünü sahiplenmek, onu ifade edebilmek ve gerektiğinde onu savunabilmektir. Çünkü ifade edilmeyen her duygu, yazıya dökülmeyen her düşünce, zamanla bir boşluğa dönüşür. Ve o boşluk, insanın kendi içinde büyür.

Belki de bu yüzden, insan en çok söyleyemediklerinden yorulur. En çok yazamadıklarından eksilir. Ve en çok, uzatamadığı eller yüzünden yarım kalır.

Bu nedenle eller boşlukta kalmamalıdır. Çünkü her boşluk, aslında doldurulmayı bekleyen bir anlamdır. Her suskunluk, dile gelmeyi bekleyen bir cümledir. Ve her insan, içinde taşıdığı dünyayı ifade edebildiği ölçüde tamamlanır.

Devletler gibi büyüktün gözümde,

Ama içimde bir suskunluk kaldı.

Bir sultan tahtını terk eder gibi,

Ben de ruhumun kapısında kaldım.

A. Ayşenur TOKSÖZ